Są tygodnie , kiedy walczę o kazdy przezyty dzien.

O to zeby otworzyc oczy, wstac, zjesc,wyjsc z domu.

O oddech.

O swiadomosc chwili.

Gubie się w moich gestych myslach

łóżko jedynym sprzymierzencem.

Nie pyta o nic, nie trzeba się tlumaczyc , usmiechac, nie ocenia.

Nie mowi za dużo.

Samobojstwo nigdy nie było brane pod uwage. Nie było opcją.

Zastanawiam się kiedy to się zmienilo.

Od kiedy jest wyjsciem?

Drzwiami za ktorymi nie muszę ze soba zyc.

rozwiązaniem

Wiem ze kiedys ten dzien nadejdzie.