Duszę

Dusze się 

Odnalazłam okruszki wiodące daleko stąd

Odnajdując ... widzę jak bardzo jestem zgubiona

Chce dalej , gdzie indziej , inaczej , nowiej

Po mojemu

nie widziałam Cię już tak dawno
nie słyszałam
nie śmiałam razem z Tobą
nie kłóciłam


codzienność mówi mi
że przychodzisz do mnie w snach już tylko,
tylko i zdecydowanie za rzadko.

śniłam dzisiaj w nocy o Tobie
przeszedłeś obok mnie

krzyczałam
pytałam
biegłam
błagałam
powiedziałeś że Ciebie juz nie ma.

i rozpłynąłeś się w mroku

You want to swap?

Lives?

podobno nie wolno umierać w ciągu dwudziestu czterech godzin. 

zmusiłam się. przeżyłam już cztery miesiące bez Ciebie.

zmusiłam się. do wstawania, do pisania, do kochania.

zmusiłam się do walki.

muszę. 

podobno

straciłam wiarę w sens mojego istnienia.
straciłam światło które mnie prowadziło.
straciłam horyzont pod powierzchnią bezsensu.
straciłam




brata

tak strasznie. panicznie boje sie zycia bez ciebie. miales byc zawsze. tam gdzies ale zawsze. i moc mi pomoc. moc mnie bronic ratowac i wspierac. miales byc dla mnie powodem i sensem gdybym wszystkie inne stracila. dlaczego odchodzisz. tak wczesnie. nie zostawiaj mnie prosze. boje sie zycia. boje sie zostac sama. przepraszam ze nie zrobilam wiecej. zeby byc blizej ciebie. taka wielka strata,,tyle czasu zmarnowanego tyle szans zeby zapytac czy wszystko w porzadku, i powiedziec ze cie kocham. tyle czasu ktory moglam z toba spedzic, i tak glupi i bezsensowny sposob zeby umrzec. Grzesiu kocham cie i nie wyobrazam sobie mojego zycia. nie chce go. nie chce musiec zyc. zostawiles swoja mala siostrzyczke samą. i przerazoną ja nie dam rady. nie chce bez ciebie. miales byc

Wielkieś mi uczynił pustki w sercu moim,
     Mój drogi Grzegorzu, tym zniknienim swoim.
Pełno nas, a jakoby nikogo nie było:
     Jedną kochaną duszą tak wiele ubyło.
Tyś za wszytki mówił, za wszytki tyś psocił
     Wszytkiś w domu kąciki zawżdy pobiegał.
Nie dopuściłeś mi sie frasować
  ani myśleniem zbytnim głowy psować,
To tego, to owego wdzięcznie się śmiejąc
     I onym swym uciesznym śmiechem zabawiając.
Teraz wszytko umilkło, szczere pustki w domu,
     Nie masz zabawki, nie masz rośmiać sie nikomu.
Z każdego kąta żałość człowieka ujmuje,
     A serce swej pociechy darmo upatruje.

jak bardzo można siebie nienawidzić.


jak bardzo trzeba siebie nienawidzić żeby dojść do miejsca bez powrotu





cisza. nieodpowiada mi

Po co mi to

życie

prać sprzątać gotować

jeść

po co

po co kochać, gdzie sens.

Nie pytam jaki nawet. Tylko czy jest w ogóle chciałabym wiedzieć.

Po co.

Po co żyć.

Żyjemy ze strachu i nie z własnej winy nawet.

Nie chcieliśmy żyć.

A teraz nie chcemy umrzeć.

Tchórze. Jedzący tchórze wegetujący w ogromie swojej beznadziei.

Rozmnażający się. Zaklejając pustkę bez sensu.

Oddam je. Nie chcę drugiego. To za dużo dla mnie.

Nie chcę nikogo powoływać na ten świat.

Po co.

bez sensu w bezsensie bezkresu

w beskresie bezsensu

chce malowac
musze malowac
to jestem ja. to jest mną



ogarnia mnie paraliz.
mur sie zbudowal. jest tam wysoki, wielki, silniejszy ode mnie
boje sie tego. boje sie tego co jest za lustrem
boje sie ze nie dam rady sama.
potrzebuje milosci. zrozumienia, cierpliwosci,
jestem sama.
to jest moje wyjscie
tam musze isc. zeby nie zapomniec o sobie




widze te niebo malowane, ten swiat co kocham
ten swiat ktory kocha mnie bez komentarza

zrozumialam.
gowno zrozumialam
nic nie rozumiem
zycia nie rozumiem.
mam go dosc.
mam 30 lat i czas najwyzszy sie ogarnac.
kurwa
czas najwzszy skonczyc ta farse i przestac narazac innych na posmiewisko z mojego powodu
starszy facet mnie ogarnie. starszy facet spierdoli od razu jak tylko sie odezwe.
bede musiala udawac ze jest ok
nie chce udawac
nie jest ok
jedno z czym masz racje.
nadaje sie do leczenia psychiatrycznego. ale nikt sie o tym nie dowie
nie dam sie zamknac.
i nie. nie robisz mi krzywdy pomagajac mi.
utrzymywalas mnie przy zyciu.
jedna jedyna osoba ktora miala czas i ochote sie pochylic.
moze racja ze nie moge tak obarczac innych.
a moze to etap ewolucji a ja jestem po prostu slabszym osobnikiem.
i nie daje rady

Są tygodnie , kiedy walczę o kazdy przezyty dzien.

O to zeby otworzyc oczy, wstac, zjesc,wyjsc z domu.

O oddech.

O swiadomosc chwili.

Gubie się w moich gestych myslach

łóżko jedynym sprzymierzencem.

Nie pyta o nic, nie trzeba się tlumaczyc , usmiechac, nie ocenia.

Nie mowi za dużo.

Samobojstwo nigdy nie było brane pod uwage. Nie było opcją.

Zastanawiam się kiedy to się zmienilo.

Od kiedy jest wyjsciem?

Drzwiami za ktorymi nie muszę ze soba zyc.

rozwiązaniem

Wiem ze kiedys ten dzien nadejdzie.

dlugosc dzwieku samotnosci
fali cierpienia
odmierza slony wiatr i krople splywajace po policzku
z tesknota klada sie na piasku
klada
znikaja
rozplywaja ...chca dotknac wzburzonej poscieli
umysl scisniety natlokiem mysli...serce juz nie zdazy zwolnic w biegu..
do szalenstwa

chce byc soba...nawet za cene swojego zycia



przypominam o zapomnianym.tu jest sens

doglebna analiza otaczającego mnie swiata wraz z istotami go zamieszkujacymi a właściwie głownie ich samych doprowadziła mnie do krawędzi przestrzeni.rok pozniej po nierównej walce -mimo iż nadal nie wygrywam i poleglam wiele bitew-mam na koncie pare tez wygranych.znalazłam swoją ostoje, swoje drzewo o które mogę sie oprzeć.które jest. zaczynam widzieć- zwracam sie w stronę czystości doznań estetycznych.bez analizy.w połączeniu ze studiowaniem sztuki dokonuje sie we mnie przewrot.zmiana.harmonia.zaczynam odczuwać spokój za którym tęsknię